Περιοδικό

Οι Κούνιες του Πάσχα

Γραφει η Καίτη Σαπέρα

Ενα από τα έθιμα του Πάσχα ήταν και οι κούνιες.

Απασχολούσαν αγόρια και κορίτσια τις μέρες αυτές και σχεδόν για σαράντα μέρες μέχρι να επιτρέψει ο καιρός να ξαμοληθούν στις θάλασσες

Για να φτιάξουν τις κούνιες απαραίτητα υλικά ήταν ένα γερό σχοινί αρκετά μέτρα και μια κουρελού και η εξεύρεση ενός ή δύο δένδρων, ανάλογα με το είδος της κούνιας μονή ή διπλή που θα έφτιαχναν για τις ανάγκες της κάθε παρέας και κατά προτίμηση σε ανοιχτό μέρος, πλατεία.

Έδεναν το σχοινί σε ένα ψηλό κλαδί το στερέωναν καλά ώστε να μπορεί να αντέξει στο βάρος των υποψήφιων πελατών, τοποθετούσαν με επιδέξιο τρόπο την κουρελού που θα χρησίμευε ως κάθισμα έβαζαν την προτεραιότητα ποιός θα καθίσει πρώτος δεύτερος τρίτος κλπ. και ξεκινούσε το “κούνημα”. Οι υπόλοιποι της παρέας αναλάμβαναν να δίνουν την ώθηση στην κούνια και συγχρόνως να τραγουδούν ένα προσυμφωνημένο τραγούδι γνωστό σε όλους ως χρονόμετρο για τη διάρκεια που κάθε ένας θα είχε το προνόμιο του “κουνήματος”. Πολλές φορές το ψάλσιμο του “Χριστός Ανέστη” δυό και τρείς φορές ήταν ένα χρονικό όριο για τη διάρκεια της κούνιας της κάθε ομάδας.

Ενα από τα γνωστά τραγούδια ήταν το ” Γαριφαλιά μου πράσινη πότε θα κοκκινίσεις να κόψω δυό γαρύφαλλα να κάνω φροκαλίτσα (σκούπα) να φροκαλώ (σκουπίζω) τη θάλασσα ν’ αράζουν τα καϊκια…

Εκεί φανερώνονταν οι καλλίφωνοι.

Εμεις στην πλατεία του Αγίου Νικολάου και στην πλατεία, τότε, που σήμερα είναι χτισμένο το Β΄Δημοτικό σχολείο είχαμε για τον τομέα του τραγουδιού τις δύο καλλίφωνες δίδυμες αδελφές Σοφία και Τότα Γκαλελή ήταν της ηλικίας μας και της γειτονιάς μας.

Στη φωτογραφεία μια πιο σύγχρονη Δημοτική κούνια.

 

Δείτε περισσότερα

Σχετικά Άρθρα

Back to top button