Ετοιμάζει και Βιβλιο ο Γρηγόρης Μανινάκης

Αν το Βιβλιο,  που ετοιμάζει  ο Γρήγορης και μας το  αποκάλυψε στη φετινή,   κατά παράδοση,  συνέντευξη του στο ΡΑΔΙΟ ΑΛΦΑ,  έχει αυτοβιογραφικό περιεχόμενο τότε έχει να πει πολλά Μουσικά και Ομογενειακά.

Στη Φωτογραφία μια παρέα Λημνιων. Από αριστερά:   Δημήτρης Βεκιαρέλλης (καταγωγή Δάφνη) Αντρέας Παντζαράς, με το ακορντεόν  (Καταγωγή Κορνός, μόνιμος κάτοικος Μύρινας ανάμεσα στους “Αμερικάνους”)    και δεξια  ο Αλέκος Τσουκαλάς  (καταγωγή Ρεπανίδι)

Γραφεί ο Γρήγορης Μανινακης

ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΜΩΣΑΙΚΟ

(Απόσπασμα από το αφήγημα ” Ο Μικρόκοσμός μου”)

Το 1979 χρειάστηκε να πάρω την πιο σημαντική απόφαση της ζωής μου. Ήταν μια καταλυτική επιλογή που δρομολόγησε καθοριστικά την επαγγελματική μου καριέρα και όχι μόνον.. Έχοντας ήδη συμπληρώσει 7 χρόνια στην εταιρεία «Lambda Εlectronics» μου είχε ανατεθεί η διεύθυνση του τμήματος σχεδιασμού και παραγωγής ηλεκτρονικών συσκευών, με τον αρχικό μου μισθο να έχει υπερ-διπλασιαστεί. Παράλληλα στο διάστημα αυτό, δίδασκα σαν ωρομίσθιος καθηγητής και ένα νυκτερινό μάθημα στην μαθηματική σχολή του Farmingdale State College – παράρτημα του Δημόσιου Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης που ήταν σε απόσταση ενός περίπου χιλιομέτρου από την δουλειά μου. Την άνοιξη του 1979, ο φίλος και πρόεδρος της Μαθηματικής Σχολής Παναγιώτης Μαυρομάτης, με πληροφόρησε ότι το Πανεπιστήμιο είχε πρόσφατα προκηρύξει μια μόνιμη ακαδημαϊκή θέση στη σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών. Προχώρησα άμεσα στις απαραίτητες διαδικασίες και μετά από συνέντευξη με την αρμόδια επιτροπή, μου προσφέρθηκε θέση Βοηθού Καθηγητού /Assistant Professor με βασικό ετήσιο μισθό $17.000, λίγο παραπάνω από το μισό των αποδοχών που είχα στην εταιρεία. «Το χρήμα δεν το λογαριάζω» από το ρεμπέτικο του Μανώλη Χιώτη, δεν ήταν η μόνη αιτία που μ’ έκανε να πω το «ναι» και να αποδεχθώ την προσφορά χωρίς δεύτερη σκέψη. Καθοριστικό κριτήριο για την αποδοχή της θέσης ήταν το ότι στο Πανεπιστήμιο θα είχα περισσότερο ελεύθερο χρόνο ν’ ασχοληθώ και με το τραγούδι, δεδομένου ότι το ακαδημαϊκό ημερολόγιο  με δέσμευε από τις αρχές Σεπτέμβρη μέχρι τα Χριστούγεννα και από τα τέλη Ιανουαρίου μέχρι τα μέσα Μάΐου. Για την απόφαση μου αυτή δεν μετάνοιωσα ποτέ. Τα 41 χρόνια που έμεινα στο Πανεπιστήμιο ήταν άλλο ένα λιμάνι /σταθμός στο ταξίδι για την δική μου «Ιθάκη». Στο διάστημα αυτό βιώνοντας «εκ των έσω» και από διάφορετικά πόστα το Πανεπιστήμιο – χρημάτισα για 6 χρόνια πρόεδρος του τμήματος και για  2 χρόνια αναπληρωτής κοσμήτορας της σχολής- είχα την ευκαιρία να γνωρίσω εκ των έσω το «πολιτισμικό μωσαϊκό» της ακαδημαϊκής κοινότητας στην Αμερική. Ενδεικτικά, όταν προσλήφθηκα το 1979  πρόεδρος του τμήματος ήταν ένας εξαίρετος Αλβανικής καταγωγής άνθρωπος και επιστήμονας,  με τον οποίο συνδεθήκαμε φιλικά και οικογενειακά για πέντε δεκαετίες. Ακολούθησε η δική μου προεδρία 1985-1991, στη διάρκεια της οποίας οι πέντε από τους έντεκα καθηγητές του τμήματός ήταν πρώτης γενιάς έλληνες, όπως ήταν και οι επόμενοι δύο φίλοι και συνάδελφοι που χρημάτισαν πρόεδροι για τα επόμενα 40 χρόνια. Κάτι ανάλογο ίσχυε και στα άλλα τμήματα και τις σχολές του Πανεπιστημίου, όπου υπήρχε σημαντικός αριθμός καθηγητών από άλλές χώρες. Αίγυπτο, Κίνα, Ν. Κορέα, Ινδία, Ιράν, Τουρκία, Μπαγκλαντές, Ν. Αμερική και άλλες. Χαρακτηριστικά, οσάκις προκηρύχθηκε στο τμήμα μας θέση διδακτικού προσωπικού, το ποσοστό των αιτήσεων από υποψηφίους που είχαν γεννηθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν ξεπερνούσε το 10%. Κάποτε μάλιστα είχαμε προσλάβει καθηγητή από την Ιορδανία, μετά από τηλε-συνέντευξη ενώ ο ίδιος βρισκόταν στο Αμάν. Το Πανεπιστήμιο ήταν κυριολεκτικά μια μικρογραφία της Αμερικής – ΗΠΑ. Ένα πραγματικό μωσαϊκό από μιά πανσπερμία ανθρώπων -συναδέλφων και συνεργατών – από κάθε γωνιά του πλανήτη σε ειρηνική συνύπαρξη και αρμονική συνεργασία μεταξύ τους.