ΕπιλεγμέναΠεριοδικό
Στις εννέα ακριβώς πήρα το λεωφορείο από το Μούδρο! (Της Βαρβαρας Βαγιάκου Βλαχοπούλου)
Όταν μπλέκονται οι διαδρομές :
Στις εννέα ακριβώς πήρα το λεωφορείο από το Μούδρο.
Λιγοστοί οι επιβάτες ,ένας ένας μπαίνοντας πληρώσαμε το 3.40 στον οδηγό. Άνετα καθίσματα. Με το πάτημα της μίζας, ένα δροσερό αεράκι όρμησε από το κλιματιστικό
Ο νους ετεροχρόνισε…Ο Τάρος στο τιμόνι,με το μαύρο μπερεδάκι στο κεφάλι…πατάει μίζα, ένα βραχνιασμένο αγκομαχητό βγαίνει από τα σπλάχνα του βασανισμένου μεταπολεμικού λεωφορείου της γραμμής
Ο Ηλίας αρχίζει να κόβει εισιτήρια …ξεκινάμε Σε κάθε ανωμαλία του χωματόδρομου ακολουθούμε το χοροπηδητό του οχήματος. Ο θόρυβος των καλαθιών που θα τροφοδοτήσουν τους μαθητές στο Κάστρο μας νανουρίζει.
Επανέρχομαι στο τώρα.Μια απαλή ελαφρά μουσική συνοδεύει τη διαδρομή μας.
Πρώτη στάση Ρωμανού. Δυό κυρίες όλες κι όλες μπαίνουν, μοιάζουν Αυστραλέζες.
Ένα φορτηγάκι μας προσπερνά φορτωμένο τενεκεδένια δοχεία γεμάτα γάλα. Μπαίνει στο τυροκομείο της περιοχής. Στρίβουμε για Λύχνα.
Δρομάδες οι θύμησες. Στη βρύση μπροστά, ο Μήτσος χειρονομεί επιδεικτικά και απρεπώς, μπροστά στα έκπληκτα μάτια των επιβατών, για να νευριάσει τον Τάρο που τον κογιονάρει ανελέητα. Ανώμαλος ο Μήτσος; Ψυχικά φορτισμένος, περιμένει κάθε πρωί το λεωφορείο να αποφορτιστεί εκδικητικά…Ε ρε Μητσο αξέχαστε!!!Ε ρε Τάρε πειραχτήρι!!!
Στάση και στο Βάρος; Τι γίνεται παιδιά πήραμε σβάρνα τα χωριά; ΚΤΕΛ βλέπεις, δεν είναι όπως παλιά, κάθε κεφαλοχώρι και λεωφορείο.
Τέσσερις επιβάτες κι εδώ.´Ενας ασυνείδητος έχει αφήσει το ΙΧ του στη στροφή του δρόμου και δυσκολεύει τον οδηγό.
Κι ως να το σκεφτώ, νάμαστε στα γνωστά μου! Καρπασνόδρομος! Εδώ ο νους …ο ευφάνταστος νους της προεφηβικής μου ηλικίας
Ψηφί ψηφί χτισμένες οι εικόνες. Μικρή εγώ, μεγαλύτερες οι ξαδέλφες μου κι οι φιλενάδες τους οι Ελένες, περπατούμε στο δρόμο αεράτες, περνούμε μπροστά από το “εξοχικό», ο δρόμος του δειλινού μαβής, καταπλακώνει την ψυχή μου, αναζητώ τη μάνα μου. Με φοβίζει το φως της λάμπας πετρελαίου. Στην Πλατέα χορεύουν τα κορίτσια τ´Αγιαρμολά, την καθαρή Δευτέρα ντύνονται μτσούν …τις Κυριακές πάνε στο γήπεδο να καμαρώσουν τους λεβέντες ποδοσφαιριστές του χωριού κι εγώ ζητώ τη μάνα μου.
Στο Λειβαδοχώρι μια πινακίδα “Μακιγιάζ Ολυμπία” με προσγειώνει στο σήμερα.
Εδώ μας περιμένει τσούρμο. Το έχει κατεβάσει προς μεταβίβαση το άλλο λεωφορείο της γραμμής Κοντιά. Τα καλά του ΚΤΕΛ που λέγαμε!
Μιά χοντρή διεκδικεί τη διπλανή μου θέση και το εν τρίτον της δικής μου. Μαζεύομαι όσο μπορώ. Το σώμα ευτυχώς μαζεύεται, την ιδρωτίλα δεν αντέχω.
“Μια στάση στη Σούμπρα παρακαλώ”ακούγεται μια φωνή από τη γαλαρία με Ρωσικό αξάν
Ο οδηγός σταματά μαλακά, η Ρωσίδα κατεβαίνει και η μικρή Βαρβαρούλα ακολουθώ. Η καρδιά χτυπά ανοικονόμητα Διψώ πολύ! Ενώνω τις χούφτες μου γουβωτές κάτω από τον κρουνό και πίνω..πίνω…πίνω, το γάργαρο νερό της Πεντάδας.
Δίπλα μου ξεδιψά διακριτικά από το νερό της γούρνας ένα άλογο. Ο αγωγιάτης με την κυρά του αγαπητά μου αγκαλιάσματα ψυχής, στοργικά στέκονται δίπλα μου
«Πρόσεχε κορτσούδιμ μη καταπιείς καμιάν αβδέλα”
«Θέλω να ξεδιψάσω κύριε
“Από που πάνε Βασιλόπουλο” ρωτά η Ρωσίδα.
“Δε ξέρω” της απαντώ. Από αριστερά πάνε στο Χάνι και στον μπαξέ του Καρατζα, από δεξιά στο Ανδρώνι.
´Ενα ολόδροσο αεράκι από τα παρακείμενα πλατάνια μπλέκεται με τα αρώματα από τα βασιλικά της Ματζουλάδενας του διπλανού μπαξέ.
´Ενα διακριτικό κορνάρισμα ακούγεται. Σα να άκουσα…”Κυρία φεύγουμε”
“Να πάτε στο καλό, εγώ πάω στο παναγύρ τ.Αγιο –Παντελέμωνα. Με περιμένουν οι δικοί μου…έχω κεριά
Ελάτε μαζί μου. Το χωριο πανηγυρίζει απόψε.
Δε θα χάσετε…
26 Ιουλίου 2018
Ακολουθήστε το