Αξημέρωτα λικνίζομαι στην αιώρα των αναμνήσεων …

Της Βαρβάρας Βαγιάκου Βλαχοπούλου

Παραμονή πρωτομαγιάς και αξημέρωτα λικνίζομαι στην αιώρα των αναμνήσεων …

Αιώρα, από το ρήμα αιωρούμαι = κούνια.

Πανάρχαιο το έθιμο της κούνιας έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα, μα δε θέλω να σταθώ εκεί…Μέρα που ξημερώνει πρέπει να φτιάξω ντολμαδάκια… κεφτεδάκια…τυροπιτάκια…Αύριο θα πάμε να ξεφαντώσουμε στο Μύλο …έτσι έλεγαν οι Αντρωνιάτες  τον κάμπο με τις αμυγδαλιές.

Ως να ακουστεί η επιτακτική φωνή της μάνας κυρά Λένης…σήκω Ρούλα έχουμε δουλειές σήμερα…εγώ απολαμβάνω το αιώρημα στο παρελθόν. Πώς τα καταφέρνω να μπερδεύω το παρόν με το παρελθόν! Μπου!

Το  έχουν αυτό οι ηλικίες.

Αιωρούμαι και θυμάμαι λοιπόν ο,τι η επιλεκτική μνήμη επιτάσσει  από τα παιδικάτα μου.

Κούνιες  στήναμε τις πασχαλινές μέρες και την πρωτομαγιά.

Κάθε γειτονιά ( πάντα για τη Μύρινα  μιλώ) είχε την δικιά της κούνια. Ήταν εξαρτώμενη από το γερό κλωνάρι του δέντρου που θα μπορούσε να την συγκρατήσει.

Στο τότε δικό μας Ρωμαίικο  γυαλό, το δέντρο τούτο ήταν η αιωνόβια μουριά μπροστά στου Ραυτόπουλου το σπίτι σύριζα με το δρόμο και τον χώρο που τώρα αναπλάθεται μπροστά από το πρώην Blue Water εκεί που ήταν το εξωτερικό του μπαράκι.

Κάποιος από τους πατεράδες της γειτονιάς συνήθως ο κ. Λεωνίδας ο Γεροντούδης θυμάμαι εγώ …ήταν και ψηλός .. κρεμούσε από το πιο γερό κλαδί, εκείνο το χοντρό με τους ρόζους,προς τη μεριά του τερέν,  ένα διπλό χοντρό σκοινί  που έφτανε στα μέτρα των παιδικών ποδιών μας. Στο άνοιγμα τοποθετούσε μια γερή σανίδα και πάνω της ένα μαξιλάρι. Πιάναμε το σκοινί και με ένα μικρό σάλτο βολευόμασταν στο μαξιλάρι κι αρχινούσε το κούνια μπέλα.Η μία έσπρωχνε η άλλη απολάμβανε τα «ύψη» κι όλες μαζί τραγουδούσαμε το:

«Γαριφαλιά μου πράσινη καλέ, πότε θα κοκκινίσεις!

Να κόψω δυό γαρίφαλλα καλέ, να κάνω φροκαλίτσα.

Να φροκαλώ τη θάλασσα καλέ, να ’ ρχονται τα καϊκια.

Ένα καϊκι άραξε καλέ, στου βασιλιά την πόρτα.

Ο βασιλιάς δεν ήτανε καλέ, μόν’ ήταν τρεις κοπέλες.

Η μια κεντούσε ουρανό καλέ, κι η άλλη το φεγγάρι,

κι η τρίτη η μικρότερη καλέ, κεντούσε μαξιλάρι,

για ν’ ακουμπάει ο βασιλιάς καλέ, να του περνά η ζάλη…»

Τα αγόρια της γειτονιάς από ότι θυμάμαι δεν ήταν και πολύ αποδεκτά, μπορεί και τα ίδια να σνομπάριζαν  το έθιμο ως γυναικείο…όπως κι αυτό του Κλείδωνα.

Την πρωτομαγιά κούνιες στήναμε στον κάμπο με τις αμυγδαλιές

Στον κάμπο τούτο ξεχυνόμασταν από το πρωί με φαγητά, κρασί, ακορντεόν, κιθάρες…και το τραγούδι στα χείλη 🎶Ο Μάϊος μας έφτασε εμπρός βήμα ταχύ να τον προϋπαντήσουμε παιδιά στην εξοχή…

Θυμάμαι όταν ήμουν πολύ μικρή που κουβαλούσαμε και το γραμμόφωνο με το θαλασσί χωνί  το ζωγραφισμένο με ροζαλιά λουλούδια. Το γραμμόφωνο καβούρντιζε πάνω στην μεταπολεμική χακιά κουβέρτα και τις κουρελούδες …με τα συφερτάσια των φαγητών  και τις ταμιζάνες  με το κρασί…τα βάλς  τα τανγκό τα Fox τροτ και  τα swing…οι γονείς μας χόρευαν αγκαλιαστοί  κι εμείς κουνιόμασταν στην κούνια που είχαν φροντίσει προηγουμένως να μας στήσουν στα γερά κλαδιά των αμυγδαλιών οι μεγάλοι, ενώ εμείς  εξαντλούσαμε  τη φαντασία μας πάνω στην κλιματσίδα για να πρωτοτυπήσουμε στο  πρωτομαγιάτικο στεφάνι.

Σαν ο Ηλίας ο Χάρος άρχιζε να παίζει στο βιολί

🎶🎶Η τράτα μας η κουρελού η χιλιομπαλωμένη, που όλο την εμπαλώναμε κι όλο ήταν ξεσκισμένη ….τότε κατεβαίναμε από τις κούνιες και μπαίναμε στην ουρά του καλαματιανού, ακολουθώντας τους μεγάλους …

Έλα Βαρβαρούλα …κουνήσου θα μας βρει η νύχτα …πρόσεχε τον τράφο…έχει αγκάθια…η φωνή του πατέρα.

Εγώ εδώ θα μείνω…πειράζει

Δε θέλω να μεγαλώσω άλλο μπαμπά …ποτέ δεν το ήθελα…

Πάντα με τα αγκάθια τα πήγαινα καλά🌵🪸

Κι ήταν ΠΟΛΛΑ..🥲

Καλή πρωτομαγιά.