Γρ. Μανινάκης: Αυτά που φεύγουν και δεν γυρίζουν… (Σ’ αστοιβιές κι’ αθυμαρέλια τρέξε άνοιξε θεμέλια)

ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΓΥΡΙΖΟΥΝ

ΚΙ’ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΕΝΟΥΝ ΚΙ’ ΑΡΓΟ-ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ …

Κάθε στιγμή του χρόνου κάποια πράγματα- που γνωρίσαμε από παιδιά και θεωρήσαμε δεδομένα και αναλλοίωτα-

λιγοστεύουν/φθίνουν / τελειώνουν/πεθαίνουν σιωπηλά και αδιαμαρτύρητα.

Το χιόνι ,η βροχή, τα δέντρα , τα πουλιά , τα ψάρια, τ’ ακρογυάλια, η θάλασσα, ο έρωτας, οι παρέες,οι κουβέντες τα παιδικά παιχνίδια της γειτονιάς και του δρόμου και τόσα άλλα.

Κάποια από αυτά, τα παιδιά και τα εγγόνια μας – τι κρίμα- δεν θα τα γνωρίσουν ποτέ.

Ας περισώσουμε λοιπόν ότι ακόμη σώζεται και ότι μπορούμε- παρακαταθήκη στους νέους- να τα φυλάξουν για τους δικούς τους απογόνους.

Μα όπως συνήθως μένουμε σε εύηχα κοινότυπα και ρουτινιασμένα ευχολόγια … τωρα πλεον από το κινητό μας

Όσοι «μετράνε» τη ζωή με την καρδιά και οχι με την τ$έπη θα καταλάβουν.

ΕΞΕΛΙΞΗ: Τοπία του ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

ΑΣΤΟΙΒΙΕΣ ΚΙ’ ΑΘΥΜΑΡΕΛΙΑ*

Σ’ αστοιβιές κι’ αθυμαρέλια τρέξε άνοιξε θεμέλια

Χτίσε τούβλα χτίσε πέτρες και πεζούλες τσιμεντένιες

Να χορτάσει η γη τσιμέντο να βαρέσει φαλιαμέντο

Κι όπου δεις χλωρό χορτάρι μην τ’αφήσεις μπρός να πάρει

Ψέκασε το πάτησε το κι’ απ’ τη γη ξερρίζωσε το

Μην προλάβει και φυτρώσει το τοπίο να «λερώσει»