Η φίλη μας και πατριώτισσα μας η Μιμίκα Οικονομίδου “έφυγε” σήμερα 26/5/25

Γράφει η Χριστίνα Κάβουρα

Η φίλη μας και πατριώτισσα μας η Μιμίκα Οικονομίδου έφυγε σήμερα

Βρίσκομαι στην ακτή του θανάτου

Τοπίο σκληρό, ερημικό, πένθιμο

γκρίζα φύκια και βρύα αιχμαλωτίζουν το χώρο

Χιλιάδες αστραφτερά κομμάτια πάγου

Κρύα θρύψαλα ενός άλλου κόσμου

Αποθέτω αγκάθια που πληγώνουν, στα κύματα

Αναζητώ ήμερες θαλασσινές μέρες

Ψάχνω σε μια ατέρμονη κίνηση άμπωτης και παλίρροιας

Ζητώ απελπισμένα την απόδοση ενός θανάτου

Αστραφτερά φιλντισένια ζάρια

Πιόνια από μαύρο αχάτη

Πλεούμενα στη σειρά και αναρίθμητα μαύρα κατάστιχα

Ο θάνατος παίζει τώρα σκάκι στην ακτή

Μου γνέφει και με καλεί στο παιγνίδι

Δεν είμαι καλή στο παιγνίδι, έχω ξεχάσει τις κινήσεις

Μου προτείνει τα ζάρια

Δεν έχω τύχη

Μου χώνει στο χέρι ένα μαύρο άλογο

Βροχή παγωμένη κρυσταλλιάζει στην ακτή του θανάτου

Προσπαθώ να χωθώ μάταια σ’ ένα ζεστό όνειρο

Παλιά έδιναν ένα νόμισμα για τον Περατάρη

Είμαι στην ακτή του θανάτου

Δύσκολη, δύσβατη ακτή, ανέκκλητη απόφαση λησμονιάς

Ταξίδι μακρύ, ανιστόρητο, άγνωστο

Γονατίζω στην άκρη της ακτής όπου αποτίθενται τα λουλούδια

Δεν αντέχουν τα λουλούδια εδώ, λέει ο περατάρης

Γονάτισε και προσευχήσου,

αντέχουν οι προσευχές ?