Ιστορίες …. Καλοσύνης !!!

Ιστορίες …. Καλοσύνης !!!

Γράφει η Χριστινα Κάβουρα

Δεν ξέρω τι κατάρα χτύπησε τα παιδιά,  τα παιδιά της χώρας, τα παιδιά  όλου του κόσμου και άρχισαν να αντιδρούν τόσο επιθετικά και βίαια.

Κάπου υπάρχει ένα λάθος, ένα μεγάλο λάθος  που πρέπει να βρεθεί από  όλους εμάς και μετά από τους ψυχολόγους του πλανήτη γιατί  τα παιδιά είναι το μέλλον του κόσμου και πως θα εξελιχθεί η κοινωνία μας αν τα σημερινά  παιδιά  τα τόσο «προστατευμένα» και θεοποιημένα από τους γονείς γίνουν εγωιστικοί και δύσκολοι, παραβατικοί και απροσάρμοστοι ενήλικες  ?

Παιδιά που κλέβονται μεταξύ τους, που δημιουργούν ομάδες βίας, που χτυπούν συμμαθητές, συνομηλίκους και μη που αυτή η καινούργια … συνήθεια οδηγεί στο χάος !

Κοπέλες που επιτίθενται σε άλλες κοπέλες στην τρυφερή ηλικία και των δεκατεσσάρων ετών και δεν σταματούν τα σκληρά χτυπήματα μέχρι το άλλο κορίτσι να πέσει στο έδαφος αιμόφυρτο !

Εμείς οι παλιότεροι παρακολουθούμε όλες αυτές τις εξελίξεις άφωνοι και κατάπληκτοι !

Όχι δεν θυμάμαι στο Γυμνάσιό μας κοπέλες να δέρνονται και να μαλλιοτραβιούνται αλλά και με άλλα άτομα που μίλησα από τα περισσότερα διαμερίσματα της χώρας και από την Αθήνα δεν είχαν να θυμηθούν τέτοια συμβάντα  στις τάξεις τους.

Ούτε θυμάμαι «μπούλινγκ» στο σχολείο μας – ούτε υπήρχε αυτή η λέξη στο λεξιλόγιό μας, υπήρχαν κάποια ανάρμοστα «μπούλινγκ» από  κάποιους καθηγητές, όχι από μαθητές  αλλά δεν ήταν και στην ημερήσια διάταξη !

Θυμάμαι ότι εμείς είχαμε υποστεί μια καταπίεση και τα πιο φιλελεύθερα άτομα από εμάς την βίωσαν πιο δύσκολα  και συνέχισαν να   βιώνουν στην υπόλοιπη ζωή τους ταμπού αξεπέραστα αλλά και αυτό το σημερινό είναι χειρότερο !

Εμείς είχαμε υπομείνει διάφορες απαγορεύσεις και κάποιες άδικες και δύσκολες, αλλά  τις υπομείναμε βοηθώντας και αγαπώντας τους συμμαθητές μας. Τα σημερινά παιδιά που δεν βιώνουν απαγορεύσεις,  που  κάποια σχολεία όπως  ακριβώς  αυτό απέναντι από το σπίτι μου έχει καταντήσει τσίρκο,  όπου έχει εκλείψει ο σεβασμός απέναντι στους καθηγητές αλλά και στους συμμαθητές,  αυτή η έλλειψη σεβασμού  βοηθά στο να εξεγείρονται  τα παιδιά εναντίον των συμμαθητών τους, κάτι που εμείς οι μεγαλύτεροι το εκλαμβάνουμε ως απόλυτα παλαβή συμπεριφορά.

Τα περιστατικά πληθαίνουν ! Πέρυσι έγιναν 6.000 συλλήψεις παιδιών,  φέτος μέχρι τώρα 9.000 ! Ο αριθμός βαίνει αυξανόμενος.  Και πόσες συλλήψεις δεν έγιναν, πόσα περιστατικά αποσιωπήθηκαν από τα θύματα ή θαφτήκαν  μέσα στην πορεία της μέρας, εκεί όπου θάβονται πολλά που δεν θέλουμε ή δεν αντέχουμε να δούμε !

Πίσω από όλες αυτές τις ενέργειες, όπου βγαίνουν ακόμα και μαχαίρια και μαχαιρώνονται παιδιά διακρίνω μια κακία, μια ανάρμοστη κακία που δεν θα έπρεπε να υπάρχει !

Και στο νησί  υπήρξαν δύο ομάδες  παιδιών,  η ομάδα της Μύρινας και η ομάδα του Τσας,  που υποτίθεται ότι ήθελαν να παίξουν τους …. Παλληκαράδες, όπως μου εξομολογείται  ένας φίλος από την ομάδα του Τσας ! Αλλά αυτό ξεκίνησε σαν παιγνίδι και παρέμεινε παιγνίδι.  Άντε να γινόταν και καμιά μικρή συμπλοκή, ένας μικρός πετροπόλεμος μάλλον της πλάκας, χωρίς  σοβαρούς τραυματισμούς και χωρίς κακίες ή μίσος για τους αντιπάλους.

Βλέπω στην τηλεόραση συμπλοκές παιδιών όπου το θύτης δεν σταματάει να χτυπάει άγρια το θύμα με ένα ακατανόητο μίσος !

Θυμάμαι μια ρήση του Ηλία Κότσαλη  για τα «θαύματα» που έγιναν στις ζωές των περισσότερων από εμάς, « τότε υπήρχε η ΕΛΠΙΔΑ Χριστίνα,  μου είπε !»

Μήπως εξέλιπε η ελπίδα παγκοσμίως στις νέες γενιές, μήπως έχασαν την πίστη τους στο όνειρο,  στο αύριο, κάτι απόλυτα συνδεδεμένο με τη νεότητα, μήπως οι Έφηβοι   δεν είναι έτοιμοι για τόση ελευθερία  που τους δόθηκε χωρίς να συνοδεύεται και από υποχρεώσεις ?  Μήπως φταίει η απαξίωσή τους  σε γονείς, καθηγητές, σύστημα ?

Προβληματίζομαι για το πως έφθασε η κατάσταση   στο θλιβερό αυτό σημείο  ! Και μιλάω μόνο για κλοπές, ξυλοδαρμούς, έστω και λίγα μαχαιρώματα ! Δεν αναφέρομαι στις πιο σπάνιες περιπτώσεις που μαθητές  απειλούν ή και δέρνουν όχι μόνο τους καθηγητές τους αλλά μπαίνουν στο σχολείο τους με όπλο και σκοτώνουν καθηγητές και συμμαθητές !

Που είναι το λάθος ?