Κολοκυθόπιτα και λογοτεχνία θέλουν μαστοριά !

Μην του τάξεις του παιδιού που λένε…

Το θυμόταν « τα κορίτσια» μου το τάμα της κολοκυθόπιτας και χθες είχαμε τη χαρά να γιορτάσουμε τη μέρα μας εν μέσω ευφορίας …ναι να την τραγουδήσουμε με Αναγνωστάκη, Χατζηδάκι…και Τσιόλα.

Έτσι είδαμε τα χρώματα να αλλάζουνε.

Φτιάξαμε σπίτι στον παράδεισο,νικήσαμε τον χρόνο δίχως πανοπλία, στρώσαμε τραπέζι με ψωμί νερό αλάτι και αυγολέμονο στον λαχανοντολμά….

Έτσι χωρίς διόδια, έπεσε ζεστή βροχή η αγάπη…Εν μέσω τυριού και αχλαδιού….ευχηθήκαμε να είμαστε γερές και του χρόνου.

Ήταν ίσως από τις λίγες φορές που δε μας έπεσε βαρύς ο λαχανοντολμάς και ζεστό ψωμί…