Ο γέρων και η γραία – Αρ ακσέστε μίαν ντ έπαθαν ο γέρων και η γραία

Ο γέρων και η γραία

Αρ ακσέστε μίαν ντ έπαθαν ο γέρων και η γραία

Εσκάλωσαν και ν’ έλεγαν ντ εποίκαν τα παλαία.

Εξέρτς, λέει ατον η γραία, ας τ’ επήρα σε μαλέα

αφ ατότες κουσούρ κ’ είχα, τ’ εμορφάδας όλα είχα.

Τα΄οφρύδα μ’ αμόν γαϊτάνα, κ΄ είχα έμορφα κεφτάνα

Το στόμα μ’ έτον μικρόν, το πρόσωπο μ’ στρογγυλόν

Μαύρα – μαύρα τ’ οματόπα μ’, κι αμόν αίμα τα χειλόπα μ’.

Έπρεπέ με βασιλέας, γιοκ αμόν εσέν σαφλέας.

Τα ωτίας άμον καλάθα, τα γένη σ’ αμόν χωράφα.

Αρ εγούζεψεν ο γέρων.  Ναι κουτσή λέει μαλάρια

Τσι θα παίρνε σε τσουνίτσα, κι αρ εσέν την τσιμπλιαρίτσα

Τα μαγλόπα σ΄ εσουφρώθαν, τ’ ομματόπα σ’ εκουφώθαν

Ελείφταξεν τ΄αχουλόπο σ’  κι εζαρώθεν το στομόπο σ’

Άγρε – άγρε ντο τερείς;  Να μασάς πα κ’ επορείς.

Αρ εγούζεψεν κ’ η γραία. Τέρεν, λέει ατόν, μυξέα

Και ταλεύ μουστακόπα τ’ και σα άσπρα τα γενόπα τ’

Η γραία κι λαλασεύ, σο χτούπιμαν πογουσεύ

Ούϊ, τσαίζ ο γοτσαμάνον, τα μαλία σ’ θα αχπάνω.

Κ’ ετάλεψεν σα μαλλία τς΄ και εξέβεν η λαλία τς.

Ούϊ εχτούψες τα μαλλία μ’ κι εποίκες με τσιπ καλία

Κι αμ εσύ τα μουστακόπα μ’  κ’ έναν-έναν τα γενόπα μ’

Έχτούψες ατα, ναι γάρη, κι εποίκες με παληκάρι.