Ο ρόλος του Δασκάλου ειναι να βρισκεται πάντα στο πλάι του Μαθητή του

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΠΛΑΪ ΤΟΥ ΜΑΘΗΤΗ ΤΟΥ, ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΟΤΑΝ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΚΟΥΕΙ!

ΑΥΤΗ τη Δασκάλα, την άξια συναδέλφισσα Σοφία Καψαλάκη, κάλεσαν σε ακρόαση στο πειθαρχικό συμβούλιο, με την απειλή της δυνητικής αργίας (απόλυσης), γιατί τόλμησε να υπερασπιστεί δημόσια την απρόσκοπτη πρόσβαση μαθητή στην εκπαιδευτική διαδικασία!

Συγκεκριμένα, στο 7ο Δημοτικό Σχολείο Αχαρνών, υπήρχε μαθητής ο οποίος, λόγω προβλήματος υγείας, δεν μπορούσε να βρίσκεται με ασφάλεια στο σχολείο, παρά μόνο με την παρουσία σχολικής νοσηλεύτριας, η οποία όμως δεν προσελήφθη ποτέ, με αποτέλεσμα ο μαθητής να μείνει εκτός σχολείου και εκπαιδευτικής διαδικασίας για 3 ολόκληρους μήνες!!!

Η δασκάλα του σχολείου, Σοφία Καψαλάκη, μίλησε δημόσια, ως μέλος του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. Αν. Αττικής «ο Σωκράτης», για τις επιπτώσεις που έχει η μακρόχρονη απουσία ενός μαθητή από το σχολείο, φυσικό και κοινωνικό του περιβάλλον, στην ψυχοκοινωνική του εξέλιξη και την μαθησιακή του πορεία.

Αποτέλεσμα; Η Διοίκηση, αντί να επιβραβεύσει την συναδέλφισσα που υπερασπίστηκε τον μαθητή της και το αναφαίρετο δικαίωμά του για ισότιμη πρόσβαση στο σχολείο και στην εκπαίδευση, την απειλεί με δυνητική αργία!!! Όσο για τον μαθητή; Αντί να φροντίσουν να τοποθετηθεί νοσηλεύτρια στο σχολείο του, τον μετέφεραν υποχρεωτικά και παρά τη θέλησή του σε άλλη σχολική μονάδα, εκτός γεωγραφικών ορίων!!!

Αυτή είναι η μέριμνα και η φροντίδα της Κυβέρνησης και του Υπουργείου Παιδείας για τα παιδιά μας, έτσι αξιολογούν οι «άριστοι» το έργο των εκπαιδευτικών! Το παιδί αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος με το ζόρι, ενώ τη δασκάλα του στο… σκαμνί και προς απόλυση!
Μας θέλουν σκυφτούς και υποταγμένους, να αποδεχόμαστε αδιαμαρτύρητα τη μοίρα που μας επιφυλάσσουν. ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΕΙ!!

Κι επειδή πολύς ντόρος γίνεται τελευταία αναφορικά με την «αξιολόγηση» των εκπαιδευτικών, ας δούμε μια χαρακτηριστική περίπτωση που αναδεικνύει όχι μόνο το πώς η Κυβέρνηση και το Υπουργείο Παιδείας αντιλαμβάνονται τον ρόλο των εκπαιδευτικών και την αξιολόγησή τους, αλλά και το πόσο «στηρίζουν» τα παιδιά μας, τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών. Κι αφού μιλάμε για αξιολόγηση, κάντε έναν κόπο και διαβάστε στην παρακάτω επιστολή πώς αξιολογεί τη Δασκάλα του γιου του ο πατέρας του μαθητή…

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗ ΔΑΣΚΑΛΑ ΣΟΦΙΑ ΚΑΨΑΛΑΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΓΙΩΡΓΑΚΗ

«Για την απαράδεκτη κλήση σε ακρόαση με την απειλή της δυνητικής αργίας στην αξιέπαινη Δασκάλα μας, κυρία Σοφία Καψαλάκη.

Η σχολική χρονιά φτάνει στο τέλος της και δυστυχώς για τα παιδιά μου είναι μια χαμένη χρόνια. Η θέση του σχολικού νοσηλευτή στο 7ο Δημοτικό σχολείο Αχαρνών δεν καλύφθηκε ποτέ και σα να μην φτάνει η ταλαιπωρία μας, οι κύριοι της Πρωτοβάθμιας Ανατολικής Αττικής και του Υπουργείου Παιδείας τεντώνουν κ άλλο το σκοινί γιατί φοβούνται.

Φοβούνται που μια Δασκάλα, μια αξιέπαινη εκπαιδευτικός μίλησε δημόσια για την σοβαρότητα της κατάστασης του προβλήματος υγείας του παιδιού μου, ζητώντας το αυτονόητο: να καλυφθεί η θέση του σχολικού νοσηλευτή, για να μπορεί να πηγαίνει στο σχολείο του χωρίς κινδύνους. Κάτι το οποίο δικαιούται.

Αυτοί οι κύριοι λοιπόν, λες και θα πλήρωναν από την τσέπη τους τον σχολικό νοσηλευτή ή λες και όλους εσάς τους χαμηλόμισθους εκπαιδευτικούς που προσπαθείτε να γαλουχήσετε τα παιδιά μας με αξίες και αρχές, σας πληρώνουν από την τσέπη τους…

Όχι βέβαια.

Σας μιλάω ως γονιός, ως πατέρας, ως οικογένεια ενός παιδιού που έχει υποφέρει μέσα στα νοσοκομεία, μέσα στα ασθενοφόρα, ενός παιδιού με νευρολογικό πρόβλημα. Ενός μικρού παιδιού που από 8 μηνών μέχρι και σήμερα κάνει φυσικοθεραπείες, που για να πάει στο σχολείο του πρέπει να έχει μαζί του φάρμακο «διάσωσης», το οποίο μόνο νοσηλευτής μπορεί να του το χορηγήσει.

Μιλάμε για το παιδί μου. Το παιδί της οικογένειάς μου. Βέβαια τα δικά τους τα παιδιά θα είχαν άλλη αντιμετώπιση, λες κι εμείς είμαστε άνθρωποι άλλης κατηγορίας. Δεν νιώθουν τον πόνο τον δικό μας, δεν νιώθουν τον πόνο του παιδιού μου, γιατί απλά δεν είναι δικό τους παιδί. Είναι τόσα πολλά παιδιά σαν τον Γιώργο μας, παιδιά δικά σας, παιδιά δικά μας, που ζουν τον ίδιο Γολγοθά, τόσο αυτά όσο και οι γονείς τους.

Είμαι εδώ για να στηρίξω τον Σύλλογο Εκπαιδευτικών «Σωκράτης» που έκανε τα πάντα για εμάς, αλλά και την ηρωίδα κύρια Σοφία Καψαλάκη που διώκεται και μάλιστα με την απειλή της δυνητικής αργίας, σαν να είναι εγκληματίας. Αν είναι δυνατόν!!! Υπόσχομαι ότι θα είμαι μαζί τους μέχρι τέλους, όσο χρειαστεί, αλλά θα είμαι και μαζί με εσάς, όλους τους Εκπαιδευτικούς που κατανοώ τα προβλήματα σας και βλέπω πως σας γυρίζουν την πλάτη οι κύριοι αυτοί οι οποίοι δεν έχουν ψυχή. Ψυχή όμως έχουν τα παιδιά μας, όλοι εμείς που προσπαθούμε για ένα καλύτερο μέλλον και το μέλλον είναι τα παιδιά. Ας κάτσουν οι κύριοι αυτοί στις καρέκλες τους και ας αφήσουν για εμάς τα δύσκολα. Γιατί μάθαμε μέσα στις δυσκολίες, μάθαμε μέσα από την σκληρή πραγματικότητα της ζωής.

Μέσα από την καρδιά μας, θα θέλαμε να ζητήσουμε σαν οικογένεια μία τεράστια συγγνώμη στην κυρία Καψαλάκη για την ταλαιπωρία και τον ψυχολογικό πόλεμο που δέχεται όλο αυτό το διάστημα. Μια συγνώμη που θα έπρεπε να είχαν ζητήσει οι κύριοι από την Πρωτοβάθμια και όχι μόνο.

Μπορώ να πω πάρα πολλά ακόμα, να αναφερθώ σε ορισμένους ανθρώπους που λειτούργησαν εναντίον μας όλο αυτό το διάστημα, αλλά δεν θα το κάνω προς το παρόν. Δεν θα το κάνω γιατί έχω μάθει στη ζωή μου να είμαι ταπεινός και να απαντώ όταν πρέπει εκεί που πρέπει.

Σας ευχαριστώ πολύ

Σπύρος Τ., ο πατέρας του Γιώργου»