Επίκαιρα
ΤΕΜΠΗ, χρονόσημο της συλλογικής μνήμης Η Ομιλία του Κώστα Κατσιγιαννόπουλου
ΤΕΜΠΗ, χρονόσημο της συλλογικής μνήμης
(Ομιλία στην απεργιακή συγκέντρωση της Μύρινας Λήμνου, 28/02/2025)
του Κώστα Κατσιγιαννόπουλου
Συμπολίτισσες και συμπολίτες,
57 νεκροί.
57 νέα παιδιά και μεγαλύτεροι έχασαν την ζωή τους στα Τέμπη, και, όχι, δεν έφταιγε η κακιά η ώρα ούτε η κακιά η χώρα.
Δυο τρένα για χιλιόμετρα πορεύονταν αντίθετα το ένα στο άλλο με κατεύθυνση το θάνατο γιατί δεν υπήρχε τηλεδιοίκηση. Παιδιά κάηκαν ζωντανά και άλλα πέθαναν γιατί δεν είχαν οξυγόνο.
Και μετά ήρθε το μπάζωμα και η συγκάληψη. Και μαζί τα ψεύτικα δάκρυα, οι υποκριτικές παραιτήσεις, τα κούφια λόγια τα μεγάλα. Με ένα μόνο στοχο. Να μην φανεί η αλήθεια. Γονείς μόνοι ψάχνουν απαντήσεις στα τραγικά γιατί, ενώ την ίδια στιγμή η προπαγάνδα έχει αποφανθεί. Τυχαίο γεγονός, θυσία για να φτιαχτούν οι σιδηρόδρομοι. Θυσία στο βωμό ποιανού θεού; Θυσία στο βωμό του κέρδους και του χρήματος.
Βγήκε λοιπόν σεργιάνι το χαφιεδοτσουρμο στα τηλεοπτικά σαλόνια. Βρε λες να κάνουν κίνημα και ότι ροκανίζουμε σα φούσκα να χαθεί; Και άρχισε να βρίζει τους νεκρούς. Να φτύνει στους τάφους τους. Να λοιδωρεί τους γονείς τους. Να ελεεινολογεί. Η Ελλάδα της παρακμής.
Επί δυο χρόνια προσπαθούν να μας πείσουν ότι ζούμε σε άλλη χώρα.
Ότι αυτό που βλέπουμε δεν είναι πραγματικό.
Ότι δεν καταλαβαίνουμε καλά.
Ότι αυτοί είναι ο Ιησούς και τα θύματα ο Βαραβάς. Κι εμείς ο όχλος. Ειναι όχλος αυτά τα παιδιά; Είμαστε οργανωμένος Λαός, που αν ξυπνήσεI μονομιάς θα ´ρθει ανάποδα ο ντουνιάς.
Είναι δυνατόν για πολλά χιλιόμετρα δυο τρένα να πορεύονται το ένα προς το άλλο στην ίδια γραμμή, και να φταίει μόνο ο σταθμάρχης; Όταν λάθος άρχεις, δεν φταίει ο σταθμάρχης.
Είναι δυνατόν, να μπαζώνεται ο χώρος πριν γίνει καμία έρευνα και να μην έχει κανείς την ευθύνη για αυτή την εντολή;
Να ακούμε ηχητικά ντοκουμέντα τραγικά, αλλά να σκάει ο κάθε πρωτοσαλταδόρος της δημοσιογραφίας να μας πείσει ότι κάτι άλλο ακούμε;
Παιδιά να πεθαίνουν κραυγάζοντας δεν έχω οξυγόνο, και να μην φταίει κανείς; Ναι, όταν ένα παιδί δεν έχει οξυγόνο, αυτό κάνει το κράτος δολοφόνο.
Το κέρδος σκοτώνει. Αυτό το έγκλημα είναι αποτέλεσμα πολιτικών που αντιμετωπίζουν τις ζωές μας ως αναλώσιμες, που τις μετράν με τα κέρδη που θα βάλουν στις τσέπες τους. Για αυτό πρόθυμοι πρώην τηλεπωλητές βιβλίων, πρώην τσεκουροφόροι και νυν τηλεμαντροσκυλα του γκουβέρνου, αλυχτούν μέρα και νύχτα για τα συμφέροντα τους. Όχι για την αλήθεια, που η διαφθορά συστηματικά την κρύβει. Οι φερόμενοι ως αθώοι αλλά βαθιά ένοχοι στην συνείδηση, κρύβονται με ελεεινά τεχνάσματα. Μπαζώνουν την αλήθεια. Φτάνει πια.
Δεν αντέχουμε άλλο την αδικία και την ανομία, δεν αντέχουμε την τυμβωρυχία, την περιύβριση των νεκρών, τον εμπαιγμό των ζωντανών, την λοιδορία των γονιών. Δεν αντέχουμε πια τα κέρδη τους να είναι πάνω από τις ζωές μας. Εξάρτημα εμείς της μηχανής τους και τα παιδιά μας τα ανταλλακτικά.
Τα νεκρά παιδιά των Τεμπών είναι και παιδιά μας. Αλλά, θα μπορούσαν να είναι εκεί τα ίδια τα παιδιά μας. Και δυστυχώς αύριο μπορεί να είναι οντως τα παιδιά μας. Στα τρένα, στα αεροπλάνα, στα βαπόρια, στους δρόμους, στα εργοστάσια, στα μαγαζιά.
Ρικομέξ, Σάμινα, πυρκαγιές στην Ηλεία, Μάτι, ναυάγιο στην Πύλο, Τεμπη. Και τόσα άλλα. Και τόσοι άλλοι. Ο κύκλος των χαμένων νεκρών. Αλλά και των χαμένων υπευθύνων. Κανείς ένοχος. Κανείς δεν φταίει.
Για αυτιά είμαστε εδώ. Για να μην υπάρξουν κι άλλοι χαμένοι νεκροί.
Γιατί δεν θελουμε άλλα παιδιά να μην στείλουν, επειδή δεν θα φτάσουν. Δεν θελουμε άλλος γονιός να απολογείται επειδή ζητά δικαιοσύνη.
Είμαστε εδώ, στο ΦΩΣ, για τα ΤΕΜΠΗ. Αλλά είμαστε και σε όλη την Ελλάδα και όπου υπάρχει ελληνισμός στο εξωτερικό. Για όλα τα άλλα είμαστε και θα είμαστε και άλλες φορές. Η 28η Φεβρουαρίου είναι ημέρα μνήμης για αυτούς που έφυγαν, αλλά και για την καθαρότητα και δικαιοσύνη που χρειάζεται η χώρα.
Είμαστε εδώ για τα Τέμπη, φανερά και χωρίς φόβο, με τα πρόσωπα μας στο φως, με τη θλίψη μας, αλλά και τα βιώματα μας, τα όνειρα μας, και απαιτούμε. ΟΛΑ ΣΤΟ ΦΩΣ.
Ζητάμε Δικαιοσύνη. Να σταματήσει αυτό το έγκλημα διαρκείας.
Να σταματήσουν να σκοτώνονται τα 57 θύματα ξανά και ξανά από τα συμφέροντα, τα ψέματα, την συγκάληψη, την κομματική σκοπιμότητα.
Ζητάμε ασφαλείς συγκοινωνίες, υγεία, παιδεία.
Θελουμε η δικαιοσύνη να είναι ανεξάρτητος θεσμός και όχι συναλλακτικός δεσμός με την κάθε κυβέρνηση.
Απαιτούμε μια χώρα που σέβεται τους πολίτες της, που δεν τρώει τα παιδιά της.
Δεν τα πνίγει στη θάλασσα, δεν τα πλακώνει στους σεισμούς, δεν τα σκοτώνει στα τρένα, δεν τα απαξιώνει στα σχολεία, δεν τα ταλαιπωρεί στα νοσοκομεία.
Δεν τα στέλνει μακριά από γονείς και φίλους, μακριά από την πατριδα τους, για να βρουν ζωή.
Μια χώρα κι ένα τόπο που δεν μεγαλώνουν τα παιδιά μας με μόνο όνειρο το RBNB, να γίνουν τα γκαρσόνια κι οι καμαριέρες της Ευρώπης και να λένε κι ευχαριστώ.
Ζητάμε μια χώρα δικαίου.
Για αυτά είμαστε σήμερα εδώ. Για εμάς είμαστε σήμερα εδώ.
Για εμάς τρέχουν και οι χαροκαμένοι γονείς των παιδιών των Τεμπών. Και για τα δικά μας παιδιά. Και για να μην βρεθούμε εμείς στη θέση τους.
Και για αυτό υποκλινόμαστε στο κουράγιο τους.
Εμάς περιγελούν όταν τους κοροϊδεύουν, εμάς βρίζουν όταν τους βρίζουν, εμάς φτύνουν όταν τους φτύνουν.
Είμαστε εδώ, σήμερα που η ανάγκη γίνεται ιστορία, απέναντι στον καθρέφτη της θλίψης και της οργής. Κοιτώντας τον πόνο και το πένθος, ατενίζουμε την ελπίδα. Τα παιδιά που διαδηλώνουν σήμερα εδώ είναι η Ελπίδα.
Διατρανώνουμε την δική μας ευθύνη ως πολίτες να αγωνιστούμε να αλλάξουμε αυτά που μας πληγώνουν. Αλλιώς, θα ήταν σκόπιμο την επόμενη φορά να κάνουμε μια και μόνη διαδήλωση: ενάντια στους εαυτούς μας.
Είμαστε εδώ όλη η συμμορία της μιζέριας. Αλλά σίγουρα δεν είμαστε η μαφία της συγκάλυψης. Δεν είμαστε η ομερτά του μπαζώματος. Και σίγουρα δεν είμαστε για τα μπάζα. Άλλοι, ας αναρωτηθούμε αν είναι. Αυτά τα παιδιά εδώ μπροστά δεν είναι για τα μπάζα. Δεν είναι μπάζα τα παιδιά μας.
Αυτή η τραγωδία ζητά κάθαρση. Η Νέμεση μπορεί να αργεί, αλλά δε λησμονεί.
Σβήσανε οι φλόγες, σβήσανε τα φώτα
τίποτα δεν είναι όπως ήταν πρώτα
στέγνωσαν τα μάτια, χάθηκαν οι λέξεις
Κάθε λεπτό γίνεται συστηματική προσπάθεια να θολώσει η εικόνα. Να φταίει κάποιος άλλος ή και όλοι, όσο πιο αόριστα τόσο πιο βολικά, για να μην φτάσει η ευθύνη σε αυτούς που πρέπει. Γιατί θέλουν να μείνει ατιμώρητο ξανά αυτό το έγκλημα κατά της κοινωνίας και των πολιτών. Θέλουν να νικήσει η διαφθορά και η συγκάληψη. Αλλά, κόντρα σε αυτούς, όλοι μαζί ενωμένοι θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε.
Για να ησυχάσουν οι νεκροί των Τεμπών.
Για να μην υπάρξουν άλλα Τέμπη.
Όλων των νεκρών να γίνουμε η ΦΩΝΗ.
Για να μην πάρει άλλος γονιός κομμάτια το παιδί του.
Για να μην υπάρξουν άλλα χαμένα όνειρα.
Δικαιοσύνη για τα θύματα του εγκλήματος των Τεμπών.
Δικαιοσύνη στη χώρα.
Μαζί μπορούμε να βρούμε το χαμένο οξυγόνο.
Μυρινα, 28 Φεβρουαρίου 2025
Κώστας Κατσιγιαννοπουλος
Ακολουθήστε το