Τα βιβλία ταξιδεύουν …και μας ταξιδεύουν‼️ Μια προσωπική  αληθινή ιστορία

Τα βιβλία ταξιδεύουν …και μας ταξιδεύουν‼️

Γραφει η Βαρβαρα Βαγιάκου Βλαχοπούλου

Μια προσωπική  αληθινή ιστορία

Είπαμε…τρυφερές αναρτήσεις για να στολίσουμε τη φάτνη μέσα μας.

Είμασταν  συνονόματες. Δυο  μαυρομάτικα κοριτσάκια, δυο Βαρβαρούλες. Εμένα κατά τη συνήθεια της εποχής  μου το είχαν κόψει σε Ρούλα. Μέναμε  στην ίδια γειτονιά και παραμονή της Αγίας Βαρβάρας ανηφορίζαμε μαζί στο εκκλησάκι της, πέρα από τα Ρηχά νερά για τον εσπερινό και την αρτοκλασία.

Εκείνη δυο χρόνια μεγαλύτερη, αλλά τα βιώματα ίδια, τα παιχνίδια κοινά. Εκείνη σγουρομάλλα εγώ πρασομάλλα. Μαυροτσούκαλα κι οι δυο.

Αποφοιτήσαμε…χαθήκαμε. Μεταξύ Αφρικής, Ιταλίας και Αμερικής ίχνος κανένα.

Σαράντα χρόνια μετά:

Ώρα Ελλάδος πέντε μ.μ χτυπά το τηλεφωνο.

Η φωνή έδειχνε να  έρχεται από μακρυά. Δε θύμιζε τίποτα.

«Είσαι  όρθια η καθιστή;»

«Ξαπλωμένη για την ακρίβεια»

« Είμαι η Βαρβάρα η κόρη της Σωτηρίας της μαμής … Με ξενύχτησες παλιοκόριτσο, κλαίω ακατάπαυστα…………ακούς. Ρούλα ακούς;»

Άκουγα μα  δε μπορούσα να αρθρώσω λέξη.

« Τι; Πως; Γιατί;» μουρμούρισα χαμένη στα μυστηριώδη αποσιωπητικά της απόστασης  των χρόνων, εγκλωβισμένη στην άβυσσο των στιγμών.

«Όλη νύχτα διάβαζα τους «Βοριάδες και Νοτιάδες» σου και στροβιλιζόμουν στους αγέρηδες των χρόνων εκείνων.Όλη νύχτα έπαιζα κλέφτες κι αστυνόμους στα σοκάκια μας,  καραγκιόζη στα χαλάσματα, όλη νύχτα έκλαιγα και γελούσα μέχρι που ένιωσα το χέρι σου να με τραβά από τα μαλλιά …πιάσε τον ώμο μου απαλά μου είπες και σιγά σιγά με έβγαλες στην αμμουδιά …εκεί στο μώλο που παίζαμε το φουσκωτό τόπι με τις ρίγες, απέναντι από του Καρατζά το σπίτι, θυμάσαι;

Αν θυμάμαι! Κοντέψαμε να πνιγούμε και οι δυό.

Ένα μόνο ξέχασες να γράψεις Ρούλα μου. Πως στο  ναυάγιο του Ζούτη, εκείνο το μαύρο Πάσχα, μας είχε κάτσει η «καλή»  ζαριά.Ήταν  μέσα κι ο πατέρας μου ο Κολόζος και ο θείος μου.

Ήταν δεκαετία του 50.

Σιωπή………………………………..

Αχ Βαρβάρα μου άρθρωσα και ξέσπασα. Δεν άντεχα πιο. Άπλωσα τα χέρια μου σε μια νοητή αγκαλιά να σβήσω τα αποσιωπητικά και να ενώσω Ν.Σμύρνη με Ν. Υόρκη.

Ήταν Χριστούγεννα του 2003…

Είχα μια ακόμα επιβεβαίωση ζωντανή της σημασίας « Καλοτάξιδο» συνηθισμένη ευχή στην κάθε έκδοση  βιβλίου. Κι εμένα ήταν το πρωτομπάρκι μου.

Της το είχε πάει δώρο ένας Λημνιός κολοκαιρινός  επισκέπτης …και την ταξίδεψε.

«Έγραψα κι εγώ ένα μικρό βιβλιαράκι, μου είπε, και σου το στέλνω»

Το οκτασέλιδο γράμμα που το συνόδευε βρέθηκε σήμερα στο κίτρινο συρτάρι,είχε ημερομηνία γραφής Γενάρης 2004…και δίπλα του ακριβώς ένα κίτρινο ζάρι ξεχασμένο,  αυτό του  Γκρινιάρη, που παίζαμε τέτοιες μέρες παιδιά.Το ταρακούνησα στην παλάμη μου να ζωντανέψει και το πέταξα να ψαρέψω τη ζαριά της τύχης μου. Ήταν εξάρα.

Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα του 2023-24.

Είκοσι χρόνια μετά.

Μια περισυλλογή περίφραξη θαρρείς.

Κοιτώ το τηλέφωνοΝα την τολμήσω τη ζαριά;

Εθνικός Κήρυκας.

Την πολυαγαπημένη μας μητέρα, αδελφή και θεία

ΒΑΡΒΑΡΑ ΚΟΛΟΖΟΥ ΚΑΝΔΗ

από την Μύρινα Λήμνου

ετών 84

που απεβίωσε την Κυριακή 11 Ιουνίου 2023

κηδεύουμε την Πέμπτη 15 Ιουνίου

Εκείνο το αξέχαστο πρωϊνο δεν θα λησμονηθεί ποτέ. Είχε την τύχη να γίνει βιβλίο.