Στρατής Παπάμαλης, Έφυγε από τη ζωή στην  ηλικία των 90 χρόνων.

Στρατής Παπάμαλης, Έφυγε από τη ζωή στην  ηλικία των 90 χρόνων.

Γράφει ο φίλος και συμπαίχτης του,  στον Παλλημνιακό , Νίκος Βαγιάκος

Κοιτάμε τον κόσμο μια φορά, στην παιδική ηλικία και τα υπόλοιπα είναι μνήμη. Οι παιδικές αναμνήσεις όσα χρόνια και αν περάσουν παραμένουν μέσα μας ανεξίτηλες μέχρι το τέλος μας.

Η φιλία μας με το εκλιπόντα πρόσφατα από τη ζωή Στρατή Παπάμαλη ξεκινά από τα παιδικά μας χρόνια και διαπερνά τη γέρικη μνήμη μου σαν μια κινηματογραφική ταινία μεγάλου μήκους και διάρκειας.

Τον πρωτογνώρισα όταν ήμασταν πιτσιρικάδες εγώ 8 χρονών και ο Στρατής 10 και κολυμπούσαμε ολόγυμνοι (με χούφτα μαγιό) όπως λέγαμε τότε και πηδούσαμε στη θάλασσα από το ‘’σαμαράκι’΄΄ στο φρούριο του κάστρου. Ήταν η χρονική περίοδος λίγα χρόνια μετά την απελευθέρωση από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Από τότε αναπτύχθηκε μεταξύ μας μια σχέση φιλίας.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν από τότε? Είναι αδύνατον να περιγραφούν. Ωστόσο συνοπτικά θα μπορούσα να αναφέρω τη ζεστή σχέση που είχα με τους γονείς του και τα αδέρφια του αλλά και τη συνεργασία που είχαμε με το πατέρα του Στράτου τον εξαίρετο καραβομαραγκό Μαστρό Αποστόλη στις μαούνες του λιμανιού, στα καΐκια και τα βαπόρια εκείνης της εποχής. Αλλά και με την αξέχαστη μητέρα του την κυρία Μαρία που την εκτιμούσα ιδιαίτερα . Ήταν οι δύσκολες εποχές τότε για το χτίσιμο μιας οικογένειας με 5 παιδιά. Δεν ήταν εύκολη η επιβίωση και η γυναίκα αυτή κουβαλούσε μέσα της πολύ δύναμη και αγάπη για όλους. Από παιδί ο αείμνηστος Στρατής έδειχνε την αγάπη του για τον αθλητισμό, τον βοηθούσε βέβαια σ’ αυτό και η σωματοδομή του γιατί υπήρξε ψηλός στο μπόι και λυγερός στο κορμί. Τον θυμάμαι πρώτα στο δημοτικό να τρέχει στα 100 μέτρα και να κερδίζει τη πρωτιά από το συμμαθητή τον Γκλάβα στο δημοτικό σχολείο του Τσας. Αργότερα στο γυμνάσιο Λήμνου στις ετήσιες τότε γυμναστικές επιδείξεις να σαρώνει κυριολεκτικά τα βραβεία και τα κύπελλα στις πρωτιές στα άλματα και στους δρόμους αντοχής. Αλησμόνητες θα μου μείνουν οι ‘’μονομαχίες’’ που έζησα με το συμμαθητή και φίλου του Στρατή, Δεμερτζή στο απλούν και στο τριπλούν. Ήταν η εποχή με γυμναστή τον αξέχαστο  Λούλη Βήχο. Συγχρόνως όμως ο Στρατής υπήρξε και ένας πολύ μεγάλος Λημνιός ποδοσφαιριστής της θρυλικής ομάδας του Παλλημνιακού Α.Ο την πενταετία 1950- 1955. Ήταν τότε το καλύτερο σέντερ μπακ του νησιού μας.

Αξεπέραστος βράχος της άμυνας του Παλλημνιακού Α.Ο υπήρξα συμπαίχτης του. Θυμάμαι όταν τραυματίστηκε βαριά στο δεξί του πόδι στην Αθήνα δίνοντας εισαγωγικές εξετάσεις στη γυμναστική ακαδημία για να γίνει γυμναστής, την απογοήτευση που νιώσαμε όλοι μας τότε. Είχαμε κυριολεκτικά συγκλονιστεί από την ατυχία του και πρώτος ο Ντόντος που τον υπεραγαπούσε και το εκτιμούσε για τιε αξίες του και το ήθος του και τον πήρε κοντά του στην Ηλεκτρική εταιρεία της οικογένειας του και αυτή η πράξη έγινε το εφαλτήριο της μετέπειτα πορείας του στη ΔΕΗ, από όπου και συνταξιοδοτήθηκε. Ωστόσο ακόμη και σε εκείνα τα δύσκολα χρόνια του τραυματισμού του βοηθούσε την ομάδα του Παλλημνιακού παίζοντας ακόμα και τερματοφύλακας. Υπήρξε δε και αρχηγός μας.

Θεωρώ ότι αυτού του επιπέδου οι αθλητές και ποδοσφαιριστές γεννιούνται και μεγαλουργούν ως θρύλοι στο τόπο τους, για να τους θυμούνται και να παραδειγματίζονται οι νεότερες γενιές των αθλητών και ποδοσφαιριστών της Λήμνου.

Σαν άνθρωπος ο αξέχαστος φίλος με τιμούσε με τη φιλία του όλα αυτά τα χρόνια της όμορφης νιότης μας που τα ζήσαμε στο ποδόσφαιρο και όχι μόνο και  σημάδεψαν για πάντα την ψυχή μας  μέχρι και το δικό μου τέλος. Ο Στρατής υπήρξε χαρακτήρας σεμνός- ντόμπρος – δίκαιος και ‘παλικάρι’ στις συμπεριφορές του.

Τα τελευταία χρόνια συνταξιούχοι πλέον και οι δύο μας συχνά συναντιόμασταν στο δρόμο της αγοράς μας και στο λιμάνι και πολλές φορές μιλούσαμε για την παρακαταθήκη που αφήνουμε για να έχει συνέχεια η φιλίας μας και αυτή είναι η θερμή φιλία των παιδιών μας Απόστολου και Γρηγόρη και αυτό τον ικανοποιούσε ιδιαιτέρως και χαμογελαστός με αποχαιρετούσε ευχαριστημένος.

Παρακολουθήσαμε με τη γυναίκα μου στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος την εξόδιος ακολουθία και διαπιστώσαμε να σε αποχαιρετούν εκτός των παλαιών ποδοσφαιριστών της γενιάς μας  θερμά και ένα πλήθος φίλων και προσώπων της παλαιάς μικρής Μύρινας των χρόνων εκείνων.

Το γεγονός αυτό σηματοδοτεί μια αναγνώριση του προσώπου σου μέσα στη κοινωνία της Μύρινας ως πρόσωπο οικογενειάρχη, άξιου πατέρα και μεγάλου αθλητή.

Θέλω να συλλυπηθούμε θερμώς τα μέλη της οικογένειας σου ιδιαιτέρως της γυναίκας σου και  τα εν ζωή αδέρφια σου με τα των οικογενειών τους.

Καλό ταξίδι αείμνηστε φίλε

Νίκος Βαγιάκος